
Wij wachten rustig tot de clip officieel uitkomt, maar wie nieuwsgierig is kan na de klik alvast een blik werpen op de nieuwe Kanye West. Deze ruwe versie werd vertoond op het besloten feestje van een platenbaas en zoals die dingen gaan heeft iemand het stiekem gefilmd met zijn mobiele telefoon. Wat ons betreft ziet het er weinig veelbelovend uit, maar het is zoals gezegd nog maar een ruwe montage.

Het gerucht klopte dus. Dat filmpje, een paar weken geleden, waarin drie danseressen een dansje oefenden, dat was inderdaad de choreografie van Beyoncé’s nieuwe video. De uiteindelijke clip ziet er ongeveer hetzelfde uit, alleen nu in zwart-wit en met Beyoncé zelf in de hoofdrol.

Ja zo kun je natuurlijk ook aandacht genereren. Vraag gewoon drie fotomodellen om naakt door de Rue Montorgueil in Parijs te wandelen. Plak vervolgens zwarte balkjes over al hun ondeugende plekjes (en over de ogen van alle voorbijgangers, mon dieu, je zal ze maar frame voor frame moeten afplakken) en display de songtekst op die balkjes.

Aan regisseur Kevin Boitelle de onmogelijk taak om voor deze videoclip het meisje te vinden waar alle kijkers verliefd op zijn. “Deze is voor dat meisje / dat ene meisje / je kent haar wel.” Dat meisje dus. Er komen in de loop van de clip een paar aantrekkelijke dames voorbij, maar aantrekkelijk is niet genoeg. Hoe maak je het TMF-publiek duidelijk dat de jongens van Flinke Namen niet zomaar een mooi meisje bewonderen, maar dát meisje?

Evacuate The Dancefloor bewijst dat zelfs een saaie video goed in elkaar kan zitten. Er gebeurt niets bijzonders maar we kunnen ook niets vinden om Cascada op aan te vallen. Meestal betekent een clip vol dansende mensen en sexy meisjes dat er geen inspiratie of budget was om iets interessanters te maken, maar hier lijkt meer aan de hand. Deze video oogt duur en bevlogen.

Regisseur Aaron Platt maakte voor Meg & Dia deze morbide videoclip. Geen idee wat een Black Wedding precies is, maar de beelden sluiten er gevoelsmatig wel erg goed bij aan. Het is als een rondleiding door een vooroorlogs rariteitenkabinet: schedels, aasgieren en de hoofden van Meg en Dia op sterk water.

De regisseur van The Wind Blows verheft het onscherpe camerashot tot kunstvorm. Dat werkt zo: de cameraman richt zijn lens op een klein bloemetje op de voorgrond en alles daarachter komt wazig in beeld. In de volgende scene is het een grashalm, een lok haar of een wapperend gordijn, alles om The Wind Blows maar zo wazig mogelijk te maken.

Alle mime-spelers, ballet-danseressen en dansmariekes in deze video doen precies wat dirigent Martin Solveig hen met zijn stokje opdraagt te doen. In dit geval een moderne dansuitvoering geven tegen de achtergrond van een metershoog 1234-logo.

In hun nieuwste videoclip verkennen The Killers een verlaten gebouw in een bevroren winterlandschap (het bergdorpje Banff in Canada, om precies te zijn). Het levert sfeervolle beelden op, maar de bedoeling wordt nooit echt duidelijk. Ging het de band alleen maar om de mooie plaatjes, of zit er meer achter?
Recente Reacties